Δυστυχώς, ο Αλέξης χάθηκε

Από τη μία μεριά, μου αρέσει πολύ που βλέπω ότι ο απλός κόσμος αντιδρά και υπάρχει κινητοποίηση, αντί να μένει αποστασιοποιημένος και αμέτοχος. Από την άλλη, δεν αντέχω να βλέπω αυτούς που εκμεταλλεύονται το τραγικό γεγονός για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους (τα τελευταία μπορεί να τα ακούσετε και με τη λέξη ιδέες) και να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη.

Και στη μέση ένας άδικος θάνατος...

Ευτυχώς, οι συνάνθρωποι του Αλέξανδρου έχουν ακόμα την ικανότητα να διαμαρτύρονται, να απαιτούν να αποδωθεί δικαιοσύνη και-εξίσου σημαντικό- ελπίζω να αποδειχθεί στο μέλλον και πως δεν ξεχνούν.

Δυστυχώς, υπάρχουν και οι άλλοι που δεκάρα δε δίνουν για κανέναν και κάνουν πολιτική χωρίς ίχνος ευαισθησίας. Και αυτοί είναι που ακούγονται περισσότερο αυτές τις μέρες. Δυστυχώς, μέσα στο φορτισμένο κλίμα είναι δύσκολο να τους διακρίνουμε, όταν αυτοί σπεύδουν να μπουν μπροστάρηδες και να κατευθύνουν την οργή μας. Δυστυχώς, νιώθω πως η χρόνια αγανάκτησή μου για την κακή λειτουργία της αστυνομίας, για την λειτουργία του κράτους ως προστάτη των πλουσίων και, ακόμα, για την κακή παιδεία, την οικολογική καταστροφή, έχει συγκεντρωθεί μαζί με τη δικιά σας και έχει γίνει όπλο (πιστόλι ή μολότωφ) στα χέρια κάποιων, που για κάποιο λόγο, δικαιούνται να ομιλούν εξ ονόματός μας.
Δυστυχώς, παρουσιάστηκε σαν να φτάσαμε στο σημείο να ζητάμε κατάλυση της δημοκρατίας. Οι ένοχοι να καούν στην πυρά χωρίς δίκη, γενικά όλα να καούν στην πυρά αδιακρίτως και η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση να πέσει.
Δυστυχώς, υπάρχει κίνδυνος η ιστορία να γράψει ότι ζητήσαμε να βγει ο στρατός στις πόλεις και να επαναφέρει την τάξη και την ασφάλεια (ελπίζω ότι είναι τραβηγμένο αυτό το τελευταίο και το γράφω από την ταραχή μου).
Δυστυχώς, μετά από όλα αυτά, όταν θα σβήσουν οι φωτιές, θα ψηφιστούν πάλι εξ ονόματος μας αντιτρομοκρατικά νομοσχέδια και θα δούμε κάμερες να μας παρακολουθούν για το καλό μας, ώστε να μην ξανακαούν οι πόλεις μας και οι -λιγοστές ως επί το πλείστον- περιουσίες μας.

Όχι, δεν είναι αυτά που θέλουμε να πετύχουμε με την οργή μας κύριοι πολιτικάντηδες, αριστεροί, δεξιοί, βόριοι και νότιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι, πιστεύω, ζητάμε αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Ζητάμε να αποδωθεί δικαιοσύνη και να τιμηθεί η μνήμη ενός συμπολίτη μας που χάθηκε. Ζητάμε να μην ξανασυμβεί παρόμοιο τραγικό περιστατικό. Ζητάμε να μην παίρνουν πιστόλια στα χέρια τους άνθρωποι με ολιγόμηνη εκπαίδευση που έχουν χαρακτηριστεί σόφρωνες χάρη σε απαρχαιωμένα ψυχολογικά τεστ. Ζητάμε αστυνομικούς-λειτουργούς, που δε θα έχουν προσληφθεί βιαστικά και μαζικά για ψηφοθηρικούς λόγους και για να μπαλώσουν τις τρύπες του συστήματος.

Νιώθω πως τα γεγονότα έχουν ξεπεράσει τον άδικο θάνατο του Αλέξανδρου, που κάποιοι εύκολα οικιοποιήθηκαν και καπηλεύτηκαν για να πετύχουν τους ιδιοτελείς στόχους τους.

Αύριο, Τρίτη 9 Δεκέμβρη 2008, ας αποχαιρετίσουμε αυτό το παιδί με το σεβασμό που του αξίζει και ας αφήσουμε το μοναδικό αληθινό πράγμα σ' αυτό τον παραλογισμό που ζούμε, τη βωβή θλίψη μας, να ακουστεί παντού την ώρα της κηδείας του. Και ο θάνατός του να μη σταθεί αφορμή για καταστροφή, αλλά για δημιουργία.

Μονομαχία στο Ελ Σίνκι

Δεν θέλω να το παίξω πολυταξιδεμένος, άλλωστε δεν είμαι. Όμως, στο πρόσφατο πέρασμά μου από τη Φινλανδία, αυτό που θα θυμάμαι είναι η καλοσύνη των ανθρώπων. Όχι σαν τη δικιά μας καλοσύνη βέβαια, αυτή που εκδηλώνεται με ασέβεια, αγένεια και, αν είναι κανείς τυχερός, απλώς αδιαφορία. Και εννοώ ότι η συμπεριφορά όλων ήταν άψογη, χωρίς να είναι τυποποιημένη. Η ευγένεια τους πηγαία, χωρίς να είναι προσποιητή. Επιπλέον, όλοι μας φέρονταν σαν να είμαστε Φινλανδοί, καμία διάκριση, οι άνθρωποι είναι πολίτες της Ευρώπης. Λέτε όμως να τους παρεξήγησα; Οι 3η λιγότερο διεφθαρμένη χώρα στον κόσμο είναι η ίδια με την 3η σε οπλοκατοχή και, σταθερά, μέσα στην τριάδα στις αυτοκτονίες; Μήπως οι γιατροί φοβούνται να ζητήσουν φακελάκι μπας και τους καθαρίσουν; Μήπως όλη αυτή η καλοσύνη βασίζεται στο φόβο;

Το πρόσφατο περιστατικό στην Φινλανδία με έριξε από τα σύννεφα. Και ήμουν έτοιμος να το αγνοήσω ως κάτι τυχαίο, όταν ο δημοσιογράφος, παγερά αδιάφορος μπροστά στα φιλοφινλανδικά μου αισθήματα, ανέφερε πως αυτό είναι το δεύτερο περιστατικό μέσα σε ένα χρόνο! Για όσους δε γνωρίζουν, το γεγονός αφορά επίθεση σε σχολείο με πολλούς νεκρούς. Και όσο προσπαθώ να χωνέψω πως μπορεί να συνέβει κάτι τέτοιο στους “καλούς” Φινλανδούς, αναρωτήθηκα πόσο μπορεί να απέχει κάτι τέτοιο από την ελληνική πραγματικότητα. Ενώ οι καθηγητές φαίνεται να περιορίζονται προς το παρόν μόνο σε ενδοοικογενειακούς φόνους (βλ. τραγικό, πρόσφατο γεγονός στη Φιλοθέη), ποιος ξέρει στ' αλήθεια τι συμβαίνει μέσα στα παιδιά με τον τόσο ευαίσθητο ψυχισμό (κλισέ, αλλά ισχύει απόλυτα);

Το σχολείο καλείται να γεφυρώσει το αγεφύρωτο ταξικό χάσμα που κληρονόμησαν τα παιδιά από τους γονείς τους, να συμβιβάσει την ασυμβίβαστη εφηβεία που βιάζεται να τα κάνει όλα και αγνοεί όρια και κανόνες. Καλείται να αντιμετωπίσει προβλήματα που η κοινωνία δεν μπόρεσε και, πολλές φορές, την βολεύει να τα αγνοεί. Το σχολείο, όμως, δεν έχει την πολυτέλεια της άγνοιας. Γιατί, αντίθετα με τον υπόλοιπο κόσμο τη λύση δε δίνουν οι κλειδαμπαρωμένες πόρτες, οι ηχομονωμένοι τοίχοι και τα φιμέ τζάμια. Τα προβλήματα (φαινομενικά απλά, αλλά κατά βάση περίπλοκα) απαιτούν λύση επί τόπου. Οι συνεχείς αναβολές δίνουν το χρόνο σε ένα παιδικό πείραγμα να μετατραπεί σε χρόνιο μίσος, που θα ζητήσει εκτόνωση. Αρκετά παιδιά περιθωριοποιούνται, κάποια δε θέλουν τη δυστυχισμένη ύπαρξή τους και φτάνουν μέχρι στο έσχατο σημείο σκέφτονται την αυτοκτονία ως λύτρωση. Όμως, πριν την πραγματοποιήσουν θέλουν ένα πράγμα: εκδίκηση. Εκδίκηση και ο θάνατός τους να μην είναι μοναχικός, όπως η ζωή τους...

Ναι, το Columbine ήταν μακριά. Πόσο, όμως, απέχει, αλήθεια, το Ελ Σίνκι απ' το Ελ Λάντα;

(σ.σ. Η ταινία "Klass" (φωτό) από τη, γείτονα της Φινλανδίας χώρα, Εσθονία είναι μάλλον η καλύτερη απόπειρα αναπαράστασης αυτού του σύνθετου φαινομένου στη μεγάλη οθόνη.)

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα...

Το παρακάτω έγραψα ως σχόλιο στην αρχική ανάρτηση του Ορέστη "Anathema-Closer και άλλες ηλίθιες σκέψεις" και θέλησα να το αναδημοσιεύσω αυτούσιο, επειδή είναι κάτι που με απασχολεί αρκετά και εμένα:

"Πολύ σωστά τα λες και νομίζω πως όλοι έχουμε νιώσει την πίεση να παρατήσουμε τα όνειρά μας και να ενσωματωθούμε σε αυτή τη γκρίζα άμορφη μάζα που τρέφεται με προσωπικότητες. Και δεν κατηγορώ τους ανθρώπους που παραδίδονται, γιατί η κοινωνία θέτει το δίλλημα ή ενσωματώνεσαι ή χάνεσαι, ή εξαπατάς ή θα εξαπατηθείς. Μια από τις ελληνικές παροιμίες που έχει καταντήσει αισχρή και χρησιμοποιείται για να δικαιολογεί ανομίες είναι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Δεν είμαι σίγουρος αν η συγκεκριμένη παροιμία έχει παρερμηνευτεί ή απλώς αποτελεί το σλόγκαν της διαφθοράς στην Ελλάδα. Πάντως περνάει στα μικρά παιδιά το μήνυμα ότι η ατομική καλοπέραση είναι υπεράνω των κανόνων μιας ομάδας. Ίσως, και για να μην είμαι άδικος, η αρχική σημασία της να ήταν πως η επιβίωση ενός λαού είναι υπεράνω κανόνων, κάτι το οποίο εμείς μεταφέραμε αργότερα σε ατομικό επίπεδο, επειδή μας βόλευε...
Νομίζω ότι η παροιμία αυτή έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στην σημερινή κατάντια να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους χειρότερους συνανθρώπους μας, κάθε λογής απατεώνες που μας πλαισιώνουν και να αγνοούμε τα αληθινά πρότυπα, αυτούς για τους οποίους ειρωνικά συνηθίζουμε να λέμε πως "πάνε με το σταυρό στο χέρι". (Εδώ θέλω να επισημάνω πως και οι δύο παροιμίες-φράσεις έχουν θρησκευτική χροιά!).
Πολύ σωστά λες, λοιπόν, πως σε λίγο θα κατηγορείται αυτός που μπορεί να (μας) κλέψει και δεν το κάνει. (Αν διαβάσει κανείς τη φράση χωρίς το "μας" δεν θορυβείται και τόσο, επειδή ξεχνάμε ότι ακόμα και όταν το "μας" παραλείπεται, βρίσκεται εκεί εν δυνάμει). Έτσι, καταργούμε επιλεκτικά τους κανόνες επειδή μας βολεύει και αυτό έχει ριζώσει στη συνείδησή μας. Και τότε, όταν η ανομία χτυπήσει την πόρτα μας και λεηλατήσει το βιός μας, τότε ανατρέχουμε στους κανόνες που πριν είχαμε οικιοθελώς καταργήσει, αλλά εις μάτην. Οι κανόνες έχουν καταργηθεί την πρώτη φορά που περάσαμε με κόκκινο, την πρώτη φορά που δεν περάσαμε ως πεζοί από διάβαση, την πρώτη φορά που είχαμε δυνατά τη μουσική ή την τηλεόραση στις 11 το βράδυ. Από μικροί μαθαίνουμε ότι οι κανόνες είναι για να τους παραβαίνουμε, και ότι η παράβαση ενδυναμώνει τον κανόνα, "η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα" όπως λέγεται! Έτσι, ενώ έχουμε χωρίσει τους κανόνες σε σημαντικούς και ασήμαντους, όταν φτάνει η ώρα να βάλουμε σαφή όρια, δυσκολευόμαστε να κάνουμε τη διάκριση.
Θα πιστέψετε ότι μου αρέσουν οι κανόνες, αλλά όχι δεν είναι έτσι. Απλά, είναι συμβάσεις που μέχρι στιγμής, δυστυχώς, δεν έχουμε βρει τρόπο να ξεπεράσουμε. Και αυτό φαίνεται από αυτά που ακολουθούν την κατάργηση αυτών των συμβάσεων.
Οι κανόνες σε ένα δημοκρατικό κράτος προσπαθούν μέσω του περιορισμού της ατομικής ελευθερίας να πετύχουν το μέγιστο δυνατό βαθμό ελευθερίας για τον καθένα μας, και αυτό είναι ως ένα βαθμό οξύμωρο.
Πολλά είπα και ελπίζω να μη σε κούρασα, αλλά δε θα κλείσω πριν αναφέρω πως μου κάνει εντύπωση, ότι έχουμε φτάσει στο σημείο ένας πολίτης (εν προκειμένω τυχαίνει να είναι ο όδηγός του ταξί) να συζητάει με έναν άλλο πολίτη (εσένα, τον επόμενο πελάτη) την παρανομία που έκανε (υπερχρέωση διαδρομής), σαν να μην είναι αυτή κατακριτέα, σαν να έχει καθαγιαστεί από τον ιερό σκοπό της (εδώ οι χαμηλές αμοιβές οδηγών ταξί)..."

Διόρθωση: Μετά από παρατήρηση άγνωστου blogger (γνωστού διορθωτή) συνειδητοποίησα πως ο τίτλος του post δεν είναι ελληνική παροιμία, αλλά αναφέρεται στον "Ηγεμόνα" του Μακιαβέλλι. Ευχαριστώ για τη διόρθωση και ελπίζω το λάθος μου να μην επηρεάζει την ουσία του κειμένου.

Πολλές φορές οι πιλότοι ταξί χρεώνουν μια κούρσα μέχρι το αεροδρόμιο, όσο κοστίζουν και τα ναύλα της πτήσης σας...

Η πρώτη σταυρο(λεξο)φορία

Το κτίριο όπου στεγάζεται ο Σκανδιναβικός Οργανισμός Σταυρολέξων (SOS)

Μετά τις πρώτες σταυροφορίες που ως υπέρτατο στόχο είχαν την απόκτηση ιερών κειμηλίων, αλλά και τις πιο σύγχρονες που αποσκοπούσαν στην εύρεση πυρηνικών οπλοστασίων, και η δικιά μας σταυρολεξοφορία αποδείχτηκε άκαρπη.
Η επιστροφή μας στην Ελλάδα σήμανε την έναρξη μιας μακράς περιόδου περισυλλογής και απογραφής των απωλειών και των κεκτημένων από την εκστρατεία.
Πρώτο λοιπόν και κυριότερο ο στόχος της εκδρομής δεν εκπληρώθηκε. Το αυθεντικό σκανδιναβικό σταυρόλεξο ποτέ δεν εβρέθη. Δεν βρήκαμε ούτε ένα "ο εικονιζόμενος-η", ούτε ένα "καιρός χωρίς... σύνδεσμο" στην αντίστοιχη σκανδιναβική διάλεκτο πάντοτε. Άνθρακες ο θησαυρός και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Έτσι, σύντομα η Σκανδιναβία μετεξελίχτηκε σε "Πανδειναβία" για τον Νιλς και τον Χόλγκερσον...
Ελληνικής επινόησης λοιπόν το δημοφιλές παίγνιο που αποδόθηκε, ατυχώς, στους βόρειους λαούς. Μπορεί να επιστρέψαμε με άδεια χέρια, λοιπόν, αλλά σύντομα συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό ήταν το ζητούμενο και το μεγαλύτερο ευτύχημα. Το σκανδιναβικό σταυρόλεξο δεν χρειάστηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του. Εδώ βρισκόταν πάντα και θα συνεχίσει να προσφέρει στην μόρφωση και τον πολιτισμό.

Το ταξίδι του Νιλς

Ο Νιλς Χόλγκερσον δεν ήταν ένα καλό παιδί... Αυτό είναι γνωστό σε όλους. Όμως, η τιμωρία του να γίνει νάνος και το ταξίδι του στη μακρινή Λαπωνία πάνω σε μια χήνα τον έκαναν αγαπητό στους μπόμπιρες (και καρδιοχτύπησε τις μπομπιρίνες). Οι μπόμπιρες μεγάλωσαν και αποφάσισαν να ακολουθήσουν τα χνάρια του μικρού Σουηδού. Δυστυχώς για αυτούς, δεν υπήρχαν αρκετά μεγάλες χήνες και έτσι έπρεπε να κατασκευαστούν από την αρχή. Η λύση να αρχίσουν να βασανίζουν μικρά ζωάκια περιμένωντας κάποιο ξωτικό να τους μεταμορφώσει σε έκδοση travel, θεωρήθηκε αντι-οικολογική. Έτσι, και η τελευταία ελπίδα για μειωμένο εισιτήριο εξανεμίστηκε...
Οι πρώην μπόμπιρες, λοιπόν, θα προσπαθήσουν να σας στέλνουν τα νέα τους με ταχυδρομικές χήνες όλο αυτό το διάστημα που θα λείπουν στο δροσερό (φαινομένου του θερμοκηπίου επιτρέποντος) Βορρά. Σε περίπτωση που οι χήνες είναι δύστροπες, όπως οι φίλες του Νιλς, θα δοκιμάσουμε σύγχρονες μεθόδους (βλ. ίντερνετ). Ξέρουμε, χαίρεστε που μας ξεφορτώνεστε, αλλά εμείς βαθιά μέσα μας ελπίζουμε να σας λείψουμε! Ραντεβού τον Αύγουστο!

Προλάβετε στο facebook: "Η αγάπη κοστίζει μόνο ένα δολλάριο!"

Σκοπός μου ήταν να ξεχωρίσω κάποια σημεία από αυτό το άρθρο, αλλά αποφάσισα τελικά να μην ανταλλάξω μεγάλο μέρος του πραγματικού μου χρόνου με εικονικό. "Καλύτερα να διαβάσω κανένα βιβλίο", όπως προτείνει ο συγγραφέας του άρθρου Tom Hodgkinson. Άλλωστε, είμαι σίγουρος ότι θα τα προσέξετε αν δε βαρεθείτε να διαβάσετε το άρθρο της Guardian, το οποίο δυστυχώς είναι γραμμένο μόνο στα αγγλικά. Λινκ επίσης στο blog που με βοήθησε να βρω το ενδιαφέρον άρθρο. Προσέξτε μόνο πώς ξεκινάει το τρίτο post αυτού του blog (σε ελεύθερη δική μου μετάφραση): "Στο facebook η αγάπη κοστίζει μόνο ένα δολλάριο, η οποία είναι είτε πολύ φθηνή, είτε υπερβολικά υπερτιμημένη, ανάλογα με τις απόψεις σας."

Ευτυχισμένο το 1984

"Είναι σαν το hi-5, αλλά καλύτερο", τα λόγια ενός φίλου, ήταν η πρώτη μου επαφή με το facebook. Και αμέσως αναρωτήθηκα πώς κάτι σαν το hi-5, που οι περισσότεροι κοροϊδεύαμε, μπορούσε να βελτιωθεί; "Είναι σαν τι Λαμπίρη, αλλά καλύτερο", "Είναι σαν τη Λάμψη, αλλά καλύτερο", "Είναι σαν το Big Brother, αλλά καλύτερο"... Ναι, μπορεί να χωράει βελτίωση σε αυτές τις μικρές απολαύσεις της καθημερινότητάς μας, αλλά το ερώτημα είναι, όχι αν μπορούν να γίνονται καλύτερα, αλλά αν μπορούν να γίνουν ποτέ καλά.

Θα αποφύγω να περιγράψω τι ακριβώς είναι το facebook, πρώτον επειδή δε γνωρίζω πολύ καλά και δεύτερον επειδή έχετε μια ιδέα, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω είναι να παραθέσω τα παρακάτω στοιχεία που βρήκα ενδιαφέροντα, χαζεύοντας στο en.wikipedia.org.
"Το facebook είχε 70.000.000 χρήστες τον Απρίλιο του 2008".
"Ο ιδρυτής του facebook.com Mark Zuckerberg, κατηγορήθηκε ότι έκλεψε την ιδέα για το site και τον κώδικα από το site connectu.com για το οποίο εργάστηκε τον Νοέμβριο του 2003." Καλά αρχίσαμε. Ο τύπος είναι λαμόγιο.
"Στις 31 Μαΐου 2008, η καναδική αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων, υπέβαλλε μήνυση στο facebook για 22 περιπτώσεις διαρροής προσωπικών δεδομένων. Το facebook αντέκρουσε λέγοντας πως τα δεδομένα δίνονται με την προσωπική συγκατάβαση των χρηστών". Έχει ένα δίκιο...Ο χρήστης δέχεται τον εξής όρο για να δημιουργήσει προφίλ: "We may share your information with third parties, including responsible companies with which we have a relationship."
"Δύο φοιτητές του MIT κατάφεραν να κατεβάσουν πάνω από 70.000 προφίλ χρηστών του facebook, ως μέρος της εργασίας τους πάνω στην ασφάλεια του facebook, που δημοσιεύτηκε στις 14 Δεκεμβρίου του 2005."
"Το facebook δεν δίνει τη δυνατότητα να διαγραφεί το προφίλ από τον χρήστη, αλλά μόνο να απενεργοποιηθεί, διατηρώντας έτσι τα δεδομένα του χρήστη στον server του facebook. Χαρακτηριστικά, ένας φοιτητής από το University of British Columbia, λέει ότι παράτησε την προσπάθεια να διαγραφεί, όταν αντιλήφθηκε ότι, σύμφωνα με τις οδηγίες που του έστειλε εκπρόσωπος του facebook, έπρεπε να πραγματοποιήσει 1158 κλικ με το mouse του!" Ίσως να βοηθούσε ένα mouse με auto-fire...
Επέλεξα λίγα μόνο από τα πολλά ενδιαφέροντα που αναφέρονται στο wikipedia.

Ιντερνετάκιας κι ο ίδιος, το τελευταίο που θα ήθελα, είναι να χαρακτηριστώ κινδυνολόγος με τεχνοφοβικό σύνδρομο. Και ο πιο σίγουρος τρόπος για να μη μου αποδοθεί ποτέ ο παραπάνω τίτλος είναι να δέχομαι άκριτα οτιδήποτε προστάζει η τεχνολογία και να το ενσωματώνω άμεσα στη ζωή μου. Τεχνολογία, όμως, είναι η τεχνητή καρδιά, είναι και η ατομική βόμβα, με τα ενδιάμεσα στάδια να είναι πολλά και δυσδιάκριτα για τον μέσο άνθρωπο, που παρακολουθεί ανελλιπώς τις εξελίξεις γύρω του μέσω των ειδήσεων του Star.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι το facebook, αλλά η εξοικείωση των χρηστών με την ιδέα να κυκλοφορούν ελεύθερα τα προσωπικά δεδομένα τους στο internet. Ένα big brother, δηλαδή, όχι τηλεοπτικό με 12 άτομα, αλλά διαδικτυακό με ??.000.000 παίχτες, που ο καθένας μπορεί να ξέρει λεπτομέρειες για την προσωπική ζωή του άλλου. Όταν οι εταιρίες προσφέρουν τεράστια ποσά για να έχουν πρόσβαση στα στοιχεία μας, τις συνήθειες και τις προτιμήσεις μας, είναι, επιεικώς, βλακεία να τα χαρίζουμε οικειοθελώς και απλόχερα σε αυτούς έχουν προσλάβει επιστήμονες για να βρίσκουν πώς να μας εξαπατούν καλύτερα, φυτεύοντας στο μυαλό μας αγοραστικές, και όχι μόνο, ανάγκες. Θα μου πείτε μπορούμε να αντισταθούμε στους μισθοφόρους επιστήμονες-"εγκεφαλοπόνους" (κατά το γεωπόνους); Μάλλον όχι, αν παίξουμε το παιχνίδι τους, αλλά σίγουρα μπορούμε να κάνουμε το κεφάλι μας άγονο στις "μεταλλαγμένες" ιδέες που καλλιεργούν αργά, αλλά μεθοδικά σε αυτό.

Το "1984" του Τζ. Όργουελ, είναι το βιβλίο που εισήγαγε την έννοια του Μεγάλου Αδερφού, ο οποίος εγκαθιστά μια δικτατορία που βασίζεται στην παρακολούθηση χάρη στα προηγμένα τεχνολογικά μέσα. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν μπορούν να διακρίνουν κάτι που προέβλεψε ο συγγραφέας, σχεδόν 60 χρόνια πριν, το 1949; Έπεσε έξω στην πρόβλεψη του ότι τα γεγονότα που περιγράφει συμβαίνουν το 1984 ή μήπως όχι; Αν όχι, ο ίδιος ο Όργουελ θα είχε αντιληφθεί την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας δικτατορίας, αν ήταν σήμερα ζωντανός, ή θα ζούσε σε μια ψευδαίσθηση ελευθερίας; Θα έβρισκε καλή ιδέα τις κάμερες στους δημόσιους χώρους, που μας έχουν κάνει πιο ασφαλείς, όπως πιστεύουν πολλοί συμπολίτες μας; Θα ενέκρινε μια δημοκρατία, που κυβερνάει την υφήλιο, εκλέγοντας αντιπροσώπους με αναξιόπιστες ηλεκτρονικές κάλπες; Θα είχε καρτοκινητό cu με δωρεάν ringtones της Δέσποινας, όταν είναι γνωστό ότι παρακολουθείται το τηλέφωνο του πρωθυπουργού της χώρας; Εντέλει, αναρωτηθείτε θα είχε facebook profile;

Τι προτείνω; Αλήθεια, δεν ξέρω. Για αρχή τουλάχιστον, αφήστε τα facebook και επιστρέψτε στα blog σας...Ασχοληθείτε με πράγματα που μπορούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο και όχι με αυτά που μας κάνουν να ξεχνάμε πόσο άσχημος είναι...Και μετά βλέπουμε.

El Topo

Νιώθω την ανάγκη καθημερινά να βλέπω ταινίες. Όχι, όμως, και την τελευταία εβδομάδα. Ίσως, γιατί το el topo με κάλυψε για πολύ καιρό. Συνδύαζε σχεδόν ό,τι μπορεί να μου αρέσει σε μια ταινία. Είχε τη φωτογραφία του Tarkovsky. Τους διαλόγους του Tarantino. Τον συμβολισμό του Bunuel. To χιούμορ των Monty Python (εντάξει, δεν έμοιαζε σε τίποτα στον Haneke και δεν ανήκει στο Dogma 95, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος).
Όλα αυτά από τον σκηνοθέτη που λάτρεψαν ο Lennon και ο Bowie σε μια ταινία που ανάγκασε για πρώτη και ίσως μοναδική φορά τους Times της Νέας Υόρκης να αλλάξουν την (κακή) κριτική τους! Και η απάντηση του ίδιου, κατά λέξη, πάνω στο θέμα είναι πως δεν ξέρει αν ήταν μια καλή ταινία, αλλά σίγουρα μετά από αυτήν γ%$# περισσότερο! Χαίρε Alex Jodorowsky!
Το καλύτερο είναι πως αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος την ταινίας στο ψυχογράφημα της γυναίκας, με τρόπο που πέτυχε μόνο ο Luis Bunuel στο "Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου". Μια ανάλυση με συμβολισμούς πολύ χρήσιμη για τους άντρες, αλλά κυρίως για τις γυναίκες. Αν οι άντρες δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τις γυναίκες, είναι γιατί οι γυναίκες δυσκολεύονται να καταλάβουν τον εαυτό τους...
El topo, ο τυφλοπόντικας δηλαδή, είναι ένα ζώο που σκάβει το χώμα με σκοπό να δει τον ήλιο, αλλά όταν τα καταφέρει τυφλώνεται, λέει το σλόγκαν της ταινίας. Το ίδιο έπαθα κι εγώ, είμαι τυφλά ερωτευμένος με το el topo και δεν έχω μάτια για άλλη ταινία!
Δεν ξέρω αν ήταν μια καλή ταινία, αλλά σίγουρα μετά από αυτήν δυσκολεύομαι να δω άλλη ταινία για λίγο καιρό...

[Rec]: Pablo γράφεις;

Όχι δεν είναι ζόμπι, απλά η πρωταγωνίστρια!!!

Ήμουν εντελώς απροετοίμαστος για αυτό. Έχω συνηθίσει οι ταινίες τρόμου να μην με τρομάζουν. Άντε στην καλύτερη να με αηδιάσουν λίγο. Εδώ όμως έχουμε κάτι άλλο.
Η ταινία αυτή, από την Ισπανία, μου θεράπευσε τη χρόνια υποαδρεναλίωση, που έπαθα μετά τη "Λάμψη". Δύσκολο να καταφέρει να με υποβάλει έτσι άλλη ταινία, αν δεν τη σκηνοθετεί ο Κιούμπρικ και δεν πρωταγωνιστεί ο Νίκολσον. Το [Rec] δεν έχει τίποτα από τα δύο, κι όμως κατάφερε να φτάσει την αδρεναλίνη μου στα κόκκινα για περίπου δύο ώρες. Με πραγματική διάρκεια, μετά βίας, μεγαλύτερη της μίας ώρας! Μπρρρ! Η ταινία είναι σίγουρα στοιχειωμένη...
Παρακαλούσα αυτή η ταινία να τελειώσει. Είχα ξεσυνηθίσει βλέπετε. Το σφίξιμο εναλλασσόταν με τα τινάγματα και τα καρδιοχτύπια. Αν σου έδινε χρόνο για να ηρεμήσεις, ήταν μόνο για να σου δείξει ότι μπορεί να σε τρομάξει περισσότερο. Κάτι σαν roll coaster δηλαδή!
Η ταινία ανήκει στην κατηγορία ντοκιμαντέρ τρόμου(;) είδος που καθιέρωσε το blairwitch project αν δεν κάνω τρομερό λάθος. Το όνομα του Balaguero, σκηνοθέτη της ταινίας, δεν είναι τυχαίο ότι κάνει ρίμα με το όνομα Romero. Επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι τα αρπακτικά του Hollywood θα φιλμάρουν το ριμέικ μέσα στο 2008. Η ταινία δεν επιδέχεται βελτιώσεων, οτιδήποτε άλλο, απλά, θα αλλοιώσει την αληθινή εμπειρία. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να τη μεταφράσουν.
Δυστυχώς, από τη μικρή έρευνα που έκανα στο internet διαπίστωσα ότι η ταινία μάλλον δε θα προβληθεί στην Ελλάδα. Ή ευτυχώς, για τους καρδιακούς!

Σήμερα για αλλαγή σβήστε τα φώτα από μόνοι σας...

Τόσο καιρό ξέραμε ότι 8 με 10 περίπου θα ζούμε στο σκοτάδι ως υποχρεωτική συμπαράσταση στους απεργούς. Στην πραγματικότητα ήταν μία άσκηση για να είμαστε έτοιμοι για το σημερινό grande finale! Ή για τη μεγάλη αρχή ίσως...
Θα μου πείτε έτσι θα σώσουμε τον κόσμο (banal); Εσείς αν θέλετε μπορείτε να κάνετε περισσότερα. Αλλά αν δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε καν αυτό...
Για να μην παρεξηγηθώ...Όλα αυτά θυμίζουν λίγο τη Μέρα της Γυναίκας και την Ολυμπιακή Εκεχειρία. Αλλά δεν μπορώ να μείνω ασυγκίνητος στο γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν συνειδητοποιήσει το Έγκλημα που έχει συντελεστεί και την Τιμωρία που θα ακολουθήσει. Όχι δεν αυτομαστιγώνονται, αλλά τουλάχιστον προσπαθούν, και ξέρουν ότι αν προσπαθήσουμε και οι υπόλοιποι, δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε. Ελπίζω η δύσκολη μάχη τους με τους υπεράριθμους "εγώ θα σώσω τον κόσμο;" να στεφθεί με νίκη, με κερδισμένο τον κόσμο.
Ραντεβού με τους διακόπτες στις 20:00.