Πώς να χάσετε κιλά τα Χριστούγεννα

Ο τίτλος του post είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να πετύχει αυτό το blog μερικά hits στο Google. Όσοι την πατήσατε, Χο-χο-χο μέρρρρρι κρίστμας! Οι υπόλοιποι ξέρετε πως έχω πιάσει πάτο και δεν γίνεται να πέσω πιο χαμηλά...

Ψηφίστε Εδώ

Μόλις μία μέρα μακριά απέχουμε από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της ψηφοφορίας. Κι ενώ η αγωνία έχει φτάσει στα ύψη, ο Θεός των δημοσκοπήσεων φαίνεται να τρελάθηκε και το αποτέλεσμα δείχνει μέχρι στιγμής απόλυτη ισοψηφία. 33,3% όλων των συμμετεχόντων ψήφισαν ναι, 33,3% όχι, ενώ υπέρ του ναι και όχι τάχθηκε το υπόλοιπο 33,3%. Η αποχή για μία ακόμη φορά ήταν μεγάλη, ενώ βαρόμετρο μπορεί να αποδειχθεί η ψήφος της τελευταίας στιγμής. Ενδεικτικό είναι ότι το αποτέλεσμα μπορεί να κριθεί με διαφορά λίγων μόνο ψήφων μέσα στις επόμενες λίγες ώρες που απομένουν μέχρι τη δύση του Πλούτωνα (αν και το άστρο του έδυσαν άδοξα πέρυσι γραφειοκράτες επιστήμονες), όταν και θα κλείσουν οι κάλπες. Οι Κασσάνδρες προβλέπουν μάχη ψήφο με ψήφο μέχρι το τέλος και δεν αποκλείουν η βραδιά θρίλερ να λήξει με ισοψηφία και να οδηγηθούμε σε δεύτερη Πέμπτη. Τέλος, έκκληση γίνεται στους ενεργούς πολίτες της blogόσφαιρας να αφήσουν για λίγο τα bar αυτό το όμορφο βράδυ και να καταδείξουν με την ψήφο τους τον νικητή.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ

1. Με χαρά πληκτρολογώ τη διεύθυνση του αγαπημένου μου blog...
2. Γράφω το σχόλιο μου (π.χ. τι ωραία που τα λες)...
3. Κάνω κλικ στη θέση που υποδεικνύει το βέλος...
4. Γράφω το ονοματάκι μου...
5. Κάνω κλικ στην πορτοκαλί μπάρα...
6. Το όνομά μου έχει χαραχτεί με χρυσά γράμματα στον παγκόσμιο ιστό!

Το Μνημείο του Άγνωστου Blogger

Αυτό μ' αρέσει φίλοι μου. Ο απλός ανώνυμος blogger που χωρίς τη συμμετοχή του, αυτό το blog δε θα μπορούσε να προωθήσει το διάλογο, αλλά μάλλον θα παραμιλούσε μοναχό του. Από τακτ και διακριτικότητα και μόνο, άνθρωποι που δεν θέλουν να βγουν και να φωνάξουν το όνομά τους, άνθρωποι που διαπρέπουν στα γράμματα, τις τέχνες και τις επιστήμες, μου κάνουν την τιμή να καταθέτουν τη βαρύνουσα άποψή τους και να θέτουν καινούριους προβληματισμούς.

ΠΟΙΟΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ???????

ΒΑΖΕΤΕ ΟΝΟΜΑΤΑ

ΣΑΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑ

Από τον πύργο της Βαβέλ έφυγα νύχτα με το ΚΤΕL (Καψούρηδες, Τραγουδιάρες, Ελληνάρες και Lουλουδούδες)

«Καλησπέρα Λέιντις αντ Τζέντλεμαν, ντεντικέιτιντ σε όσους δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στο παραπάνω αρκτικόλεξο, Πάμε!»

Ποιος δεν χρειάστηκε φίλοι μου να ταξιδέψει με το σύγχρονο αυτό μέσο μαζικής ψυχαγωγίας, που λειτουργεί και ως πολυσινεμά και μπουζούκια; Ποιος δεν έφτασε στον προορισμό του νωρίτερα, μα δεν ήθελε να κατέβει (από την κινούμενη πίστα) πριν τελειώσει το πρόγραμμα; Ποιος δεν κράτησε το κατούρημά του για να μην διακόψει το πρώτο όνομα; Ποιος δεν έκανε κέφι και δεν πέταξε τα ακουστικά του, όταν ο οργανισμός υπεραστικών λεωφορείων προσέλαβε, εν μία νυκτί, τους απολυμένους DJ, μετά το τέλος εποχής του χρυσού ελληνάδικου;

…Μια ανάλυση της ψυχολογίας του οδηγού υπεραστικών λεωφορείων σε τρία κεφάλαια και έναν επίλογο…

Κεφάλαιο 1^ο: Όταν η κασσέτα νίκησε το iPod

Εσύ ταξιδεύεις και νομίζεις ότι το mp3 σου μπορεί να νικηθεί μόνο όταν η Ντούρασελ σταματήσει, ενώ εσύ συνεχίζεις. Το άτοπο της υπόθεσής σου δεν αργεί να αποκαλυφθεί…Μετά τα πρώτα δύο τρία αναγνωριστικά χιλιόμετρα, ο οδηγός σκάει το παραμύθι: BOUGAS LIVE στη διαπασών είναι το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί. Διαφορετικά θα εντρυφήσεις στα άδυτα της μετά Στράτου κουλτούρας της ελληνικής νύχτας. Ο οδηγός που έκανε τα χαρτιά του για λέκτορας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών με διδακτορικό πάνω στην παρακμή της σύγχρονης ελληνικής λαϊκής μουσικής, κάνει πια τις διαλέξεις του με αμοιβή που περιλαμβάνεται στην τιμή του εισητηρίου.

(to be continued...)

Κατάλειψη στο αμπεμπαμπλόγκ

(ή πώς να καταλάβετε ένα ακαταλαβίστικο μπλογκ!)

Γνωρίζουν οι μαθητές άραγε την προέλευση της λέξης κατάληψη; Ξέρουν να τη γράφουν σωστά; Θα μάθουν ποτέ με κλειστά τα σχολεία; Με ανοιχτά; Υπάρχει περίπτωση να πιστεύουν πως προέρχεται από τη λέξη εγκατάλειψη; Πώς αλλιώς εξηγείται η απουσία των μαθητών από τα λύκεια, γυμνάσια και δημοτικά (!!!) που κυματίζουν οι παντιέρες της κατάληψης; Γιατί δεν παίρνουν τις σημαίες στις καφετέριες, όπου τελείται η πραγματική κατάληψη;

Είναι η αναρχία, εκτός των άλλων κανόνων, και κατά της ορθογραφίας; Πολλοί λόγιοι θα βρεθούν να το υποστηρίξουν. Ο λόγος (και η γραφή) έχουν κανόνες που μας περιορίζουν, μας δυσκολεύουν και, συχνά, μας εκνευρίζουν. Οι περισσότεροι, όμως, θα υποστηρίξουν πως ο λόγος είναι το μέσο για να εκφραστούμε. Ίσως να είναι και η έκφραση η ίδια. Και πως αν καταργούσαμε τους κανόνες, οι καθημερινές «μεταλλάξεις» της ορθογραφίας θα τον αλλοίωναν τόσο, μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, που σύντομα δε θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε και να εκφραστούμε καν. Αλλά το ίδιο δεν κάνουν τάχα και όλοι οι θεσμοί σε μια κοινωνία; Η αστυνομία δεν είναι ένας κανόνας ορθογραφίας; Οι αναρχικοί διεκδικούν μαχόμενοι την κατάργησή τους, σαν να είναι ψιλές και δασείες.

Οι μαθητές που έκλεισαν τα σχολεία για τόσες μέρες αναρωτιέμαι είναι αναρχικοί; Μακάρι να ήταν. Πολύ φοβάμαι πως τα μόνα κίνητρα που έχουν, είναι να χάσουν μάθημα, φυσικά, αλλά και, το διόλου ευκαταφρόνητο κίνητρο, να εντυπωσιάσουν κάποια συμμαθήτριά τους. Δεν διακρίνω παρά ψήγματα ιδεολογίας, ένα συνονθύλευμα σκέψεων, όπως ακριβώς και οι εκθέσεις της πλειοψηφίας αυτών. Και, στην τελική, αυτό δεν είναι μειονέκτημα, ούτε πρέπει να ανησυχεί κανέναν. Πώς θα μπορούσαν οι έφηβοι που το σώμα τους μεταμορφώνεται, να έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένες ιδέες και αντιλήψεις; Το αντίθετο φαινόμενο είναι αυτό που θα πρέπει να μας προβληματίζει. Πώς κάποιοι μαθητές εμφανίζονται να έχουν τεκμηριωμένη άποψη για άρθρα του συντάγματος; Ποιος τους επιβάλλει αυτές τις απόψεις και παίζει με την εφηβεία τους; Ποιος τους μαθαίνει να είναι αυταρχικοί, ολοκληρωτικοί, αδιάλλακτοι; Αυτά δεν είναι γνωρίσματα της εφηβείας, που κυριαρχεί το ψάξιμο και η αναζήτηση, πρώτα και κύρια του εαυτού και του σώματος, και κατά δεύτερο λόγο, των γύρω.

Πρέπει όμως να κατασταλεί η επαναστατικότητα και αμφισβήτηση των νέων, με την αιτιολογία ότι είναι, ίσως εν μέρει, υποκινούμενη; Σε καμία περίπτωση. Αν ευνουχίσουμε τώρα την επαναστατικότητα και την αμφισβήτησή τους, τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς στο αύριο; Στους ευνούχους δεν ξαναφυτρώνει και τη γενιά των πεντακοσίων ευρώ θα διαδεχτεί η γενιά των δούλων, αφού εργοδότης σημαίνει δίνω εργασία, αλλά πουθενά δε γράφει πως πληρώνω κιόλας, και όσα δεν είναι αυτονόητα σ’ αυτή τη ζωή πρέπει να διεκδικούνται.

Πολύ σκληρός, αλλά πέθανε...

O McClane κρατιέται γερά από την πόρτα αυτοκινήτου
που αιωρείται σε φρεάτιο ανελκυστήρα...

Ο McClane κρατιέται γερά από την ουρά μαχητικού αεροσκάφους,
ενώ αυτό στριφογυρίζει στον αέρα...

Τέλος, καταστρέφει το ελικόπτερο που τον καταδιώκει
οδηγώντας κατά πάνω του αυτοκίνητο, το οποίο,
φυσικά, εγκατέλειψε μόλις δευτερόλεπτα πριν

Ο ντετέκτιβ McClane, από τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων, πέθανε στην τέταρτη συνέχεια της ταινίας "Die Hard". Όχι, ο ντετέκτιβ που υποδύθηκε επί σειρά ετών ο Bruce Willis, δεν πεθαίνει στο τέλος της ταινίας, όπου ως αναμενόταν, θριάμβευσε, αλλά πέθανε στην καρδιά του μικρού θαυμαστή του, που τόσο τον λάτρεψε. Ok, στα δώδεκα χρόνια που μεσολάβησαν από το τρίτο μέρος, ο μικρός μεγάλωσε και αντιμετωπίζει πλέον με μεγάλη δυσπιστία τους ήρωες δράσης. Όπως με μεγάλη δυσπιστία και διάθεση ειρωνείας αντιμετώπισε και τον Cruise ως action hero στο τρίτο μέρος των Επικίνδυνων Αποστολών, ο οποίος όμως κατάφερε να τις φέρει εις πέρας με αξιοπρέπεια και αποφεύγοντας να επαναλάβει αμαρτίες του παρελθόντος. Ο Willis, αντιθέτως, έχοντας την εύνοια του (παλιότερα) μικρού, έπρεπε απλά να μην τον απογοητεύσει. Αντί, λοιπόν, να ακολουθήσει τη σίγουρη συνταγή, να νικήσει τους κακούς και να σώσει τους καλούς, ενδιάμεσα αναλώθηκε σε ατέλειωτους και ανούσιους καουμποϊσμούς. Αλλά ούτε και αυτό θα πείραζε τόσο, άλλωστε του συγχωρήσαμε αρκετά και στις προηγούμενες ταινίες, αν δεν είχε μετατραπεί σε έναν υπερόπτη χαρακτήρα, αλαζόνα, που διαθέτει μία μίξη των ελαττωμάτων του James Bond και του John Rambo. Αλλά το πιο απογοητευτικό είναι ότι δεν απέμεινε στον McClane ίχνος από το χιούμορ του David, του αξιαγάπητου συναδέλφου του της σειράς Moonlighting.

1985: Αυτός, αυτή και τα μυστήρια

2007: Αυτός, αυτή και το αυτοκίνητο-ασανσέρ

Dolce Ρίτα πώς την αντέχεις;

Κανόνας Πρώτος: ο Fincher φτιάχνει τους κανόνες

«Στη ζωή τρέχεις μέχρι να φτάσεις στο τέλος. Το τέλος όμως είναι κάπου στη μέση, αλλά εσύ δεν το γνωρίζεις και συνεχίζεις να τρέχεις.»

Δεν ξέρω αν αυτός που είπε τα παραπάνω λόγια έχει δει το fight club, αλλά τα λόγια του ταιριάζουν σίγουρα στον David Fincher. Προς Θεού, δεν θέλω να τον πεθάνω τον άνθρωπο, αλλά πιστεύω πως ο 45χρονος σκηνοθέτης έφτασε στο αποκορύφωμα όταν συνεργάστηκε με τους Pitt και Norton για να δημιουργήσει μια από τις καλύτερες ταινίες του αμερικάνικου σινεμά το 1999, μόλις στα 37 του.

Θα ισχυριστούν πολλοί πως το να φτιάξεις μια ταινία καλύτερη από το fight club δεν είναι κάτι εύκολο. Όμως είναι βαρύ το όνομα Fincher στη σκηνοθετική καρέκλα. Και στην τελευταία του ταινία η καρέκλα αγκομαχούσε. Ο Fincher μου έδωσε την εντύπωση για περίπου 2μιση ώρες πως πάσχιζε για ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Το Zodiac δεν ήταν η ταινία που θα μνημονεύουμε δίπλα στο όνομα του Fincher σε 10 ή 20 χρόνια. Γιατί αναμφισβήτητα ο Fincher είναι μεγάλο κεφάλαιο του σύγχρονου σινεμά και της ιστορίας του μέλλοντος. Τι θα γράφει όμως αυτή; Εύχομαι το ρητό να μην επιβεβαιωθεί και ο σκηνοθέτης να φτάσει τη δική του μέση στο τέλος, γιατί δεν γεννιέται κάθε μέρα ένας Fincher, και γιατί δεν ξέρω πόσες ταινίες σαν το fight club θα δω ακόμα στη ζωή μου.

Das Cabinet Des Dr. Caligari (1920)

Μια ταινία σκέτος εφιάλτης. Επειδή όμως αυτό είχε στο μυαλό του να πετύχει ο σκηνοθέτης Robert Wiene θεωρείται αριστούργημα. Εγώ δεν ξέρω από αριστουργήματα. Είναι μια πομπώδης λέξη, που δε μου βγαίνει να την πω για κανέναν και τίποτα. Μήπως οι άνθρωποι είμαστε αριστουργήματα; Τέλος πάντων, αυτοί που μιλάνε για αριστουργήματα είναι συνήθως οι πιο δογματικοί, και στο όνομα των "αριστουργημάτων" τους, αναλώνουν το χρόνο τους στο μηδενισμό και σε συζητήσεις για τερατουργήματα.

Παρόλ' αυτά τα σκηνικά της ταινίας αυτής θα μπορούσα άνετα να τα χαρακτηρίσω αριστουργηματικά, αν διπλωματικά είχα αποφύγει τα προηγούμενα λόγια μου. Εντάξει είναι αβανταδόρικο το ασπρόμαυρο φιλμ σ' αυτές τις περιπτώσεις, αλλά η διαστρέβλωση των τριων διαστάσεων είναι άριστη αισθητικά και βάζει τον θεατή στην ονειρική τέταρτη. Η μετάβαση ολοκληρώνεται με τις διαφορετικές αποχρώσεις του φιλμ που εναλλάσει ο Wiene στις έξι πράξεις της ταινίας του. Απόλυτα ταιριαστή και η ηχητική επένδυση που προστέθηκε στην έκδοση του 1994. Στρεβλός, οξύς ήχος με εξάρσεις, εναρμονισμένος με τον εφιάλτη σε σημείο να ξεχνάς πως η ταινία είναι βουβή, μέχρι να δεις την επόμενη καρτέλα με τα λόγια. Οι ηθοποιοί, τόσο καλοί, λες και είναι βγαλμένοι από τους εφιάλτες των παππούδων μας. Το σενάριο δεν υπολείπεται και εξυπηρετεί απόλυτα την ατμόσφαιρα του φιλμ. Δεν είναι τυχαίο πως η ταινία κατέχει εξέχουσα θέση στην ιστορία του γερμανικού κινηματογράφου και κατατάσσεται δίπλα στο Metropolis του Fritz Lang (σχετικά http://osiris22.pi-consult.de/view.php3?show=51670733).

Θέλω να αποφύγω το παλιό καλό κλισέ "σκεφτείτε πόσο μπροστά ήταν η ταινία στην εποχή της". Όσοι το λένε αυτό συνήθως εννοούν "περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς" ή "για να δείτε την ταινία θα πρέπει να κάνετε αγγαρεία, αλλά μετά θα μπορείτε να πουλάτε μούρη στους υπόλοιπους" ή "μπρος στην κουλτούρα τί 'ναι ο πόνος;", μια και, για να μην ξεχνιόμαστε, είναι δύσκολη η ζωή του σύγχρονου σινεφίλ. Με προϋπόθεση, λοιπόν, πως είστε εξοικιωμένοι με τον ασπρόμαυρο βουβό κινηματογράφο και οι δικοί σας εφιάλτες δε σας αρκούν, "ονειρευτείτε" τον εφιάλτη του Robert Weine.

Ο δικομματισμός της μπύρας

Σύντροφε αλκοολικέ, ανώνυμε ή επώνυμε. Ο δικομματισμός της Άμστελ και της Χάινεκεν πρέπει πια να σταματήσει. Ήρθε επιτέλους η ώρα της αλήθειας, που ο λαός θα κληθεί να αποφασίσει ποια μπύρα του αξίζει. Ήρθε η ώρα να μπει ένα τέλος στην ασυδοσία των μεγάλων συμφερόντων της νύχτας, των μπαρς και κλαμπς αυτής της χώρας. Είναι πια καιρός να καταψηφιστούν τα μεγάλα αφεντικά και "νονοί", που έχουν συμφέρον να αναβιώσουν τον ολλανδικό ιμπυριαλισμό, ο οποίος γνωρίζει δεύτερη μεγάλη άνθηση μετά τον αποικιοκρατικό ιμπεριαλισμό των Ολλανδών θαλασσοπόρων. Στις 16 του Σεπτέμβρη καλούνται τα εργατικά συνδικάτα, οι σπουδαστές - φοιτητές και τα λοιπά αλκολο-λαϊκά στρώματα να στείλουν ηχηρό μήνυμα σε όσους επιμένουν να μας ποτίζουν με μπύρες β' διαλογής. Στις 16 του Σεπτέμβρη όλοι μαζί να αναδείξουμε νικητή το βελγικό μοντέλο διακυβέρνησης.

"Duvel στην οικοδομή, στο περίπτερο, στο κυλικείο/
σε Άμστελ και σε Χάινεκεν καιρός να πούμε αντίο"

15/9 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ ΤΗΣ ΙΚΤΙΝΟΥ ΣΤΙΣ 15.30
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ, ΟΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΔΟΘΕΙ ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΕ ΝΟΥΒΟ, ΜΟΤΖΟ, ΑΕΡΑ.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΒΕΛΓΙΚΕΣ ΜΠΥΡΕΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΟΜΗΡΟΙ ΣΤΑ ΤΕΛΩΝΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

13 Tzameti

Δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να φανταστώ τον Ταραντίνο παρέα με τον Φίντσερ να παρακολουθούν αυτή την ταινία και να οικτίρουν που δεν σκέφτηκαν πρώτοι το κόνσεπτ. Εντάξει, παιδιά μην κάνετε έτσι, μπορεί να πραγματώνατε μια τέτοια ιδέα καλύτερα (ή μήπως εννοώ εμπορικότερα;) από τον γεωργιανής καταγωγής σκηνοθέτη και σεναριογράφο, αλλά ευτυχώς ο υπόλοιπος κόσμος δεν βασίζεται μόνο σε δύο ανθρώπους για να δει μια πρωτότυπη ταινία με σασπένς και σκηνές που (χωρίς υπερβολή) συγκλονίζουν. Εντάξει, το Hollywood δεν μπορούσε να μείνει άπραγο και να ανεχτεί μια γαλλόφωνη επιτυχία να του κλέβει τη δόξα. Σύντομα, άκουσα, ξεκινάει να γυρίζεται το ριμέικ...

Ο τροβαΒΟΥΡΟΣ του έρωτα

Οι περισσότεροι τον γνωρίσαμε ως άσωτο γιο που έφερε κρίκο στο αυτί, με τον πατέρα (Κωνσταντίνου) να παθαίνει εγκεφαλικό κάθε φορά που τον βλέπει. Από τότε χύθηκε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο γιος μεγάλωσε (πλην ποτέ δεν σοβάρεψε), μας είπε εσύ αποφασίζεις και, αν και ταύρος, κατάφερε να ταιριάξει με τοξότη, ενώ δεν έβαλε ποτέ την ΑΕΚ σε δεύτερη μοίρα. Αυτά ξέραμε, τουλάχιστον, εμείς μέχρι τώρα για τον συμπαθή ηθοποιό. Είπα ηθοποιό; Λίγοι από εσας φαντάζομαι θα ξέρατε πως ο Γιάννης Βούρος διαπρέπει και στο τραγούδι σε γειτονική χώρα με το ψευδώνυμο Πάολο Ρόσσι (άντε και στο motoGP Γιάννη!). Το μόνο που δεν είδαμε ακόμα, τον Ραμαζότι να παίζει σε σειρά του Μανουσάκη!
Όποιος δεν πιστεύει, παραθέτω τη σχετική αφίσα από πρόσφατη τουρνέ.

Τα γιαούρτια και οι χιώτες

Λοιπόοον. Να μην τα πολυλογώ, πάω σουπερμάρκετ, παίρνω λίγα φρούτα, ένα γάλα, ένα χυμό και θέλω και ένα γιαουρτάκι. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Τα παραδοσιακά γιαούρτια έχουν εξαφανιστεί. Τη θέση τους έχουν καταλάβει πολυτελείς συσκευασίες που περιέχουν 2, 3 ή ακόμα και 4 γιαούρτια που λήγουν στο τέλος της εβδομάδας. Και αναρωτιέμαι εγώ, γιατί πρέπει να αγοράσω όλα αυτά τα, συν τοις άλλοις, πανάκριβα γιαούρτια, μόνο και μόνο επειδή μου ήρθε όρεξη να φάω το βράδυ ένα γιαουρτάκι. Με το δίκιο σας θα πείτε, με αυτά που έφαγες όλη τη βδομάδα, δε σε σώζει ένα γιαουρτάκι. Αυτό θα σκέφτηκαν και η δέλτα, η φαγε και οι φίλοι τους, που λειτουργούν πάντα με γνώμονα το δικό μας συμφέρον. Μόνο που μπορούμε κι εμείς να κοιτάξουμε το συμφέρον μας. Γιατί αν συνεχιστεί αυτό σύντομα θα πρέπει να αγοράζουμε τα πάντα διπλά, κάτι που για τα μπακούρια θα ισοδυναμεί με Αγ. Βαλεντίνου όλο το χρόνο. Πρόταση; Αν και απεχθάνομαι τη βία, μπορούμε να αφαιρούμε από τις συσκευασίες τον ακριβή αριθμό των προϊόντων που χρειαζόμαστε και να αποφεύγουμε τις στρογγυλοποιήσεις προς τα πάνω. Πριν αρχίσουν να μας πουλάνε και τα ψυγεία δυο δυο...

Following

1 ώρα και 10 λεπτά. Τόσο χρειάστηκε ο Νόλαν για να με πείσει ότι ο χρόνος που του αφιέρωσα μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη 1 ώρα και τα 46 λεπτά του Σίνγκερ στο The Usual Suspects. Τέλος. Δείτε τη και θα με memento.

La Sconosciuta

Λοιπόν...Σασπένς+Προβληματισμός+Θρίλερ+Ανατροπές, συν, συν, συν=La Sconosciuta. Απλά, ο Τορνατόρε έκανε το σινεμά παράδεισο και πάλι. Δεν περιγράφω άλλο. Δείτε και θα καταλάβετε.

Μπύρες του κώλ@%

Σε ένα σύντομο πέρασμα που έκανα πριν λίγες ημέρες από το Βέλγιο πρόσεξα πως φτιάχνουν τις καλύτερες μπύρες στον κόσμο. Άντε καλά αυτό είναι λίγο πολύ γνωστό. Μπύρες, σοκολατάκια και Τεν Τεν. Αυτό που δεν είναι πολύ γνωστό είναι πως οι ίδιοι οι Βέλγοι δεν τις έχουν πολύ σε εκτίμηση, όπως ισχύει πάντα όταν θεωρούμε κάτι δεδομένο. Απόδειξη η σχετική φωτογραφία από βιτρίνα στο Βέλγιο, όπου τα μεγάλα μπουκάλια των top10 μπυρών βρίσκονται παρέα με τα χαρτιά υγείας. Ιεροσυλία!

Προβλήματα προετοιμασίας για την εισαγωγή φοιτητών στα Ανώτατα Ιδρύματα

Πρόβλημα 1.
Ας υποθέσουμε ότι μετά από κάποια χρόνια, δεκαετίες ή αιώνες (πιο πιθανό), (εισάγωντας σε ένα λογάριθμο τις μεταβλητές του μέσου ελληνικού μισθού, των εβδομαδιαίων βραδινών εξόδων και τις τιμής του ποτού), οι Έλληνες φοιτητές, clubbers, μπουζουκόβιοι, ροκάδες, κουλτουριάρηδες, καμμένοι, αργόσχολοι κτλ, θα αράζουν στα παγκάκια και τις πλατείες πίνοντας μπύρες από τα περίπτερα. Ποια πιστεύετε θα είναι η τιμή της μπύρας στα cafe-bar στην οδό Ικτίνου, οδό Ραδινού, οδό Σκουφά και οδό Π. Κάβδα;
Πρόβλημα 2.
Αν υποθέσουμε ότι ισχύει ό,τι και στο πρόβλημα 1, σε ποια τιμή θα νοικιάζει ο κ. Παπαγεωργόπουλος τα παγκάκια και με ποιο ωράριο;
Πρόβλημα 3.
Οι classic μαλλιάδες-μουσάτοι φοιτητές θα ξαναεπικρατήσουν έναντι της nouvelle vague των trentάκηδων;
Πρόβλημα 4.
α. Πόσο θα κοστίζει η ετήσια συνδρομή του ομίλου παγκακιστών Β. Ελλάδος, όταν αυτοί θα βρίσκονται στο ζενίθ τους;
β. Θα μπορέσουν να κόψουν την πρωτοχρονιάτικη πίτα τους πριν τον Ιούλιο;
Πρόβλημα 5.
Ο Νίκος με το εμπορικό δαιμόνιο (psilika στη Ζεύξιδος) θα πραγματοποιήσει την απειλή του να ανεβάσει τη μπύρα σε 5€ από 1€ που την έχει σήμερα; (θα είναι και πάλι ο φθηνότερος στη γειτονιά!)
σσ.Απαντήσεις στην τελευταία σελίδα που είναι όπως πάντα σχισμένη.
Δίνονται: τα νούμερα των οδών 11, 1, 122 και 8 αντίστοιχα, η τιμή τις μπύρας στις 5/7/2006, ώρα 22:17, οδός Ικτίνου=6,5€, ο μέσος ελληνικός μισθός=500€, η μέση τιμή μπύρας στην Ευρώπη=3€, ο μέσος ευρωπαϊκός μισθός=1500€, η μέση αξία ρουχισμού trendy=180€, το ποσό στην τσέπη trendy=10€ και η παγκόσμια σταθερά των λάθος προβλέψεων Rχορταρέα=090121314.
Καλή επιτυχία!

Ε

Το blog μου πρωτοπορεί και θα είναι αυτό που θα εγκαινιάσει το μεγάλο κύμα (τσουνάμι καλύτερα) επαναλήψεων, που θα ισοπεδώσει τους φίλους της τηλεόρασης. Έτσι μετά από χιλιάδες e-mail (spam) που δέχτηκα αναδημοσιεύω comment που έκανα για να ευλογήσω δικό μου post:
"Πάντως πριν 3 εβδομάδες με σταμάτησαν για παράβαση του ΚΟΚ που ουδέποτε έκανα. Μετά από μίνι καταδίωξη (δεν κατάλαβα οτι ο φάρος άναψε για χάρη μου, εφόσον είχα καθαρή τη φωλιά μου) απαίτησαν εξηγήσεις για τη βιασύνη μου (δηλαδή τα 30 χλμ/ώρα) και την παράβαση (προσπέραση) που δεν έκανα. Εκείνη την ώρα δεν μου βγήκε τίποτα να πω. Τι δηλαδή, να τους πω ότι δεν προσπέρασα; Οι άνθρωποι ήταν σίγουροι και με είδαν με τα μάτια τους. Όταν κάτι πήγα να πω με ρώτησαν αν είμαι καλά. Μάλλον εννοούσαν αν είμαι καλά που τολμώ να αμφισβητήσω την οξύτητα της όρασής τους. Ε βέβαια, τόσα αυστηρά τεστ και προδιαγραφές πέρασαν επιτυχώς οι άνθρωποι, ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω όλο αυτό το μηχανισμό που λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόι. Έτσι, δεν άργησα να πειστώ ότι είμαι καταφανώς ένοχος για το έγκλημα που μου υποδείχτηκε και ετοιμάστηκα να ευχαριστήσω τους υπηρέτες του πολίτη που με σταμάτησαν πριν να κάνω τα χειρότερα και διακινδυνέψω τη ζωή μου. Εκείνη την ώρα, ο αστυνόμος κοίταξε τις πινακίδες μου και μου είπε να φύγω και να μην το ξανακάνω. Η έκπληξή μου ήταν τέτοια που δυσκολεύτηκα να ξεκινήσω, αφού προηγουμένως είχα πειστεί πως είμαι άκρως επικίνδυνος για την δημόσια υγεία. Μετά θυμήθηκα πως το αυτοκίνητο μου είναι πολύ κοινό στην πόλη που ζω. Καλά που δε φορούσα και πράσινα σταράκια δηλαδή, που ομολογουμένως έχουνε γίνει πολύ σούπα. Μια χαρά είναι και τα μπλε τα δικά μου. Ίσως όλα αυτά γίνονται για να σπάσει, επιτέλους, το κατεστημένο της βιομηχανίας της μόδας που επιβάλλει την ομοιομορφία στους ανθρώπους. Ίσως ο νέος ΚΟΚ να περιλαμβάνει κανόνες που ενθαρρύνουν την ισχυροποίηση της προσωπικότητας των Ελλήνων οδηγών. Μαζί σας παιδιά..." (21/06/07)
Το ρεκόρ επαναλήψεων κατέχει με διαφορά το ρετιρέ, ενώ ο αντ1 προσπαθεί απεγνωσμένα να πλησιάσει με το κωνσταντίνου και ελένης. Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα για την κρατική τηλεόραση, να αναβαθμίσει τις επαναλήψεις της με τον ηρακλή και τα λιοντάρια του; Ή την πληρώνουμε τσάμπα;

Τα σταράκια των 70's (κραξίματος συνέχεια...)

Χαίρομαι που δεν πήρα τα πράσινα σταράκια που χαλβαδιάζω εδώ και καιρό. Κάθε φορά που είμαι έτοιμος να κάνω την επένδυση, μου φαίνονται πολλά τα 70€ για all-star. Το παπούτσι του λαού δηλαδή, του φοιτητή, του ρεμαλιού και πρόσφατα του κυριλέ. Έτσι η τιμή αυξήθηκε για να καταδεχθεί ο κυριλές και η κυριλού να διακοσμήσουν τα αμόλυντα, μυρωδάτα πόδια τους.
Ευτυχώς λέω, γιατί ο φοιτητής που αποφυλακίστηκε σήμερα, είναι προφανώς πιο κυριλές από μένα και δεν τα λυπήθηκε τα εβδομήντα. Θυμίζω ότι τον συνέλαβε η ελληνική αστυνομία πριν 49 ημέρες, αν δεν κάνω λάθος, για το στυλιστικό του ατόπημα να φορέσει σταράκια με κουκούλα. Εντάξει γούστα είναι αυτά, αλλά αν τα σταράκια είχαν 40€, κανένα δικαστήριο της μόδας και καμία fashion police δε θα έλεγε κουβέντα. Με τα δικά του σταράκια (των σέβεντις δηλαδή) έπρεπε να φοράει τουλάχιστον ένα καπελάκι ralph lauren ή έστω μια μπαντάνα burburry's για να τη γλιτώσει. Γι' αυτό σας λέω, είναι πολλά τα λεφτά για σταράκια, που για να μην παρεξηθηθώ, η τεράστια διαχρονική αξία τους δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνεται στην τιμή τους... Προσέχετε τι φοράτε λοιπόν!

Κρα κρα κρα!

Επειδή κάθε blog που σέβεται τον εαυτό του και τον δημιουργό του πρέπει να κράζει κάποιον, το δικό μου αποφάσισε να κράξει τη θάλασσα και συγκεκριμένα το τμήμα του Ιονίου που βρέχει το πανέμορφο νησί της Κέρκυρας. Ηλιοθεραπεία δεν μπορώ να κάνω, φοβάμαι τον ήλιο, αλλά μάλλον ούτε να κολυμπήσω είναι καλή ιδέα. Στη θάλασσα επιπλέουν διάφορα μπιχλ-ιμπίδια που κάνουν τις διακοπές τους φέτος στο νησί. Τι κι αν τα πετάνε τα σελέμπριτις από τα γιοτ τους; Τι κι αν οι καλές μας αρχές μοίρασαν απλόχερα δεκάδες γαλάζιες σημαίες, μπας και τα ρίξουν στο φιλότιμο και πάνε αλλού να πάρουν το μπανάκι τους. Το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο. Ευτυχώς, τουλάχιστον, δεν τους αρέσει ο Kontogyalos beach. Δεν πειράζει, αρέσει σε μας.

Δελτίο Τύπου:

Ομόφωνα ανακύρηξα από αυτό εδώ το ιστολόγιο τη χθεσινή μέρα, Σάββατο 16 Ιουνίου 2007, ως ¨Παγκόσμια Μέρα Teone76¨ για να τιμήσω τον μοναδικό επισκέπτη του blog μου, άνθρωπο που πρωτοστάτησε στη δημιουργία του και πηγή έμπνευσης για την συνέχεια, κόντρα στις αντιξοότητες, στον πόλεμο και τη λάσπη που δέχτηκε αυτό το blog από την πρώτη κιόλας μέρα λειτουργίας του. Καταγγέλω με αυτή την απόφαση την σφοδρή επίθεση αδιαφορίας που δέχτηκε το blog μου και κάνω πρόταση σε όλους τους bloggers που έχουν τεθεί υπό το κράτος της αφάνειας και ξέρουν καλά τι θα πει "0 comments", να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και αυτή τη μέρα να μην αφήνουμε comments, ως φόρο τιμής στον "άγνωστο blogger" .

Δείτε την!

Είδα σήμερα άλλη μια ταινία της πλάκας από τον σκηνοθετίσκο Amenabar... Tesis. Θρίλερ χωρίς καθόλου αγωνία, αναμασάει τα αναμασημένα και με προβλέψιμους τίτλους αρχής και τέλους. Δείτε την όσο σιδερώνετε, τρώτε ή... κοιμάστε. Σενάριο δύσπεπτο (συνιστώ νηστεία πριν, μετά δεν θα μπορείτε να φάτε ούτως ή άλλως). Με δυο λόγια μια από τις καλύτερες ταινίες του 1996! Σ' ευχαριστώ Δημήτρη που την βρήκες και μου abre los ojos!

Καλώς σας βρήκα!

Καλημέρα απανταχού bloggers! Η επανάσταση των blog άργησε να φτάσει στον υπολογιστή μου...Ελπίζω να μην είναι πολύ αργά! Φιλοδοξώ να είναι ένα blog που θα με φέρει σε επικοινωνία μαζί σας και θα μπορέσει να μου δημιουργήσει νέα ενδιαφέροντα και να με βάλει να σκεφτώ διαφορετικά, αλλά ίσως και να μοιραστώ μερικές δικές μου ανησυχίες με εσάς. Ίσως πάλι να είναι ένα βαρετό blog που θα ξεχάσω των κωδικό μετά από ένα μήνα και θα γίνει απλώς ένα ακόμα σκουπιδάκι σ' αυτόν τον τεράστιο σκουπιδότοπο που είμαστε όλοι ρακοσυλλέκτες και ψάχνουμε ένα μικρό θησαυρό που θα δικαιώσει την περιπέτεια μας στο internet!