Προλάβετε στο facebook: "Η αγάπη κοστίζει μόνο ένα δολλάριο!"

Σκοπός μου ήταν να ξεχωρίσω κάποια σημεία από αυτό το άρθρο, αλλά αποφάσισα τελικά να μην ανταλλάξω μεγάλο μέρος του πραγματικού μου χρόνου με εικονικό. "Καλύτερα να διαβάσω κανένα βιβλίο", όπως προτείνει ο συγγραφέας του άρθρου Tom Hodgkinson. Άλλωστε, είμαι σίγουρος ότι θα τα προσέξετε αν δε βαρεθείτε να διαβάσετε το άρθρο της Guardian, το οποίο δυστυχώς είναι γραμμένο μόνο στα αγγλικά. Λινκ επίσης στο blog που με βοήθησε να βρω το ενδιαφέρον άρθρο. Προσέξτε μόνο πώς ξεκινάει το τρίτο post αυτού του blog (σε ελεύθερη δική μου μετάφραση): "Στο facebook η αγάπη κοστίζει μόνο ένα δολλάριο, η οποία είναι είτε πολύ φθηνή, είτε υπερβολικά υπερτιμημένη, ανάλογα με τις απόψεις σας."

Ευτυχισμένο το 1984

"Είναι σαν το hi-5, αλλά καλύτερο", τα λόγια ενός φίλου, ήταν η πρώτη μου επαφή με το facebook. Και αμέσως αναρωτήθηκα πώς κάτι σαν το hi-5, που οι περισσότεροι κοροϊδεύαμε, μπορούσε να βελτιωθεί; "Είναι σαν τι Λαμπίρη, αλλά καλύτερο", "Είναι σαν τη Λάμψη, αλλά καλύτερο", "Είναι σαν το Big Brother, αλλά καλύτερο"... Ναι, μπορεί να χωράει βελτίωση σε αυτές τις μικρές απολαύσεις της καθημερινότητάς μας, αλλά το ερώτημα είναι, όχι αν μπορούν να γίνονται καλύτερα, αλλά αν μπορούν να γίνουν ποτέ καλά.

Θα αποφύγω να περιγράψω τι ακριβώς είναι το facebook, πρώτον επειδή δε γνωρίζω πολύ καλά και δεύτερον επειδή έχετε μια ιδέα, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω είναι να παραθέσω τα παρακάτω στοιχεία που βρήκα ενδιαφέροντα, χαζεύοντας στο en.wikipedia.org.
"Το facebook είχε 70.000.000 χρήστες τον Απρίλιο του 2008".
"Ο ιδρυτής του facebook.com Mark Zuckerberg, κατηγορήθηκε ότι έκλεψε την ιδέα για το site και τον κώδικα από το site connectu.com για το οποίο εργάστηκε τον Νοέμβριο του 2003." Καλά αρχίσαμε. Ο τύπος είναι λαμόγιο.
"Στις 31 Μαΐου 2008, η καναδική αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων, υπέβαλλε μήνυση στο facebook για 22 περιπτώσεις διαρροής προσωπικών δεδομένων. Το facebook αντέκρουσε λέγοντας πως τα δεδομένα δίνονται με την προσωπική συγκατάβαση των χρηστών". Έχει ένα δίκιο...Ο χρήστης δέχεται τον εξής όρο για να δημιουργήσει προφίλ: "We may share your information with third parties, including responsible companies with which we have a relationship."
"Δύο φοιτητές του MIT κατάφεραν να κατεβάσουν πάνω από 70.000 προφίλ χρηστών του facebook, ως μέρος της εργασίας τους πάνω στην ασφάλεια του facebook, που δημοσιεύτηκε στις 14 Δεκεμβρίου του 2005."
"Το facebook δεν δίνει τη δυνατότητα να διαγραφεί το προφίλ από τον χρήστη, αλλά μόνο να απενεργοποιηθεί, διατηρώντας έτσι τα δεδομένα του χρήστη στον server του facebook. Χαρακτηριστικά, ένας φοιτητής από το University of British Columbia, λέει ότι παράτησε την προσπάθεια να διαγραφεί, όταν αντιλήφθηκε ότι, σύμφωνα με τις οδηγίες που του έστειλε εκπρόσωπος του facebook, έπρεπε να πραγματοποιήσει 1158 κλικ με το mouse του!" Ίσως να βοηθούσε ένα mouse με auto-fire...
Επέλεξα λίγα μόνο από τα πολλά ενδιαφέροντα που αναφέρονται στο wikipedia.

Ιντερνετάκιας κι ο ίδιος, το τελευταίο που θα ήθελα, είναι να χαρακτηριστώ κινδυνολόγος με τεχνοφοβικό σύνδρομο. Και ο πιο σίγουρος τρόπος για να μη μου αποδοθεί ποτέ ο παραπάνω τίτλος είναι να δέχομαι άκριτα οτιδήποτε προστάζει η τεχνολογία και να το ενσωματώνω άμεσα στη ζωή μου. Τεχνολογία, όμως, είναι η τεχνητή καρδιά, είναι και η ατομική βόμβα, με τα ενδιάμεσα στάδια να είναι πολλά και δυσδιάκριτα για τον μέσο άνθρωπο, που παρακολουθεί ανελλιπώς τις εξελίξεις γύρω του μέσω των ειδήσεων του Star.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι το facebook, αλλά η εξοικείωση των χρηστών με την ιδέα να κυκλοφορούν ελεύθερα τα προσωπικά δεδομένα τους στο internet. Ένα big brother, δηλαδή, όχι τηλεοπτικό με 12 άτομα, αλλά διαδικτυακό με ??.000.000 παίχτες, που ο καθένας μπορεί να ξέρει λεπτομέρειες για την προσωπική ζωή του άλλου. Όταν οι εταιρίες προσφέρουν τεράστια ποσά για να έχουν πρόσβαση στα στοιχεία μας, τις συνήθειες και τις προτιμήσεις μας, είναι, επιεικώς, βλακεία να τα χαρίζουμε οικειοθελώς και απλόχερα σε αυτούς έχουν προσλάβει επιστήμονες για να βρίσκουν πώς να μας εξαπατούν καλύτερα, φυτεύοντας στο μυαλό μας αγοραστικές, και όχι μόνο, ανάγκες. Θα μου πείτε μπορούμε να αντισταθούμε στους μισθοφόρους επιστήμονες-"εγκεφαλοπόνους" (κατά το γεωπόνους); Μάλλον όχι, αν παίξουμε το παιχνίδι τους, αλλά σίγουρα μπορούμε να κάνουμε το κεφάλι μας άγονο στις "μεταλλαγμένες" ιδέες που καλλιεργούν αργά, αλλά μεθοδικά σε αυτό.

Το "1984" του Τζ. Όργουελ, είναι το βιβλίο που εισήγαγε την έννοια του Μεγάλου Αδερφού, ο οποίος εγκαθιστά μια δικτατορία που βασίζεται στην παρακολούθηση χάρη στα προηγμένα τεχνολογικά μέσα. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν μπορούν να διακρίνουν κάτι που προέβλεψε ο συγγραφέας, σχεδόν 60 χρόνια πριν, το 1949; Έπεσε έξω στην πρόβλεψη του ότι τα γεγονότα που περιγράφει συμβαίνουν το 1984 ή μήπως όχι; Αν όχι, ο ίδιος ο Όργουελ θα είχε αντιληφθεί την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας δικτατορίας, αν ήταν σήμερα ζωντανός, ή θα ζούσε σε μια ψευδαίσθηση ελευθερίας; Θα έβρισκε καλή ιδέα τις κάμερες στους δημόσιους χώρους, που μας έχουν κάνει πιο ασφαλείς, όπως πιστεύουν πολλοί συμπολίτες μας; Θα ενέκρινε μια δημοκρατία, που κυβερνάει την υφήλιο, εκλέγοντας αντιπροσώπους με αναξιόπιστες ηλεκτρονικές κάλπες; Θα είχε καρτοκινητό cu με δωρεάν ringtones της Δέσποινας, όταν είναι γνωστό ότι παρακολουθείται το τηλέφωνο του πρωθυπουργού της χώρας; Εντέλει, αναρωτηθείτε θα είχε facebook profile;

Τι προτείνω; Αλήθεια, δεν ξέρω. Για αρχή τουλάχιστον, αφήστε τα facebook και επιστρέψτε στα blog σας...Ασχοληθείτε με πράγματα που μπορούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο και όχι με αυτά που μας κάνουν να ξεχνάμε πόσο άσχημος είναι...Και μετά βλέπουμε.