Νιώθω την ανάγκη καθημερινά να βλέπω ταινίες. Όχι, όμως, και την τελευταία εβδομάδα. Ίσως, γιατί το el topo με κάλυψε για πολύ καιρό. Συνδύαζε σχεδόν ό,τι μπορεί να μου αρέσει σε μια ταινία. Είχε τη φωτογραφία του Tarkovsky. Τους διαλόγους του Tarantino. Τον συμβολισμό του Bunuel. To χιούμορ των Monty Python (εντάξει, δεν έμοιαζε σε τίποτα στον Haneke και δεν ανήκει στο Dogma 95, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος).
Όλα αυτά από τον σκηνοθέτη που λάτρεψαν ο Lennon και ο Bowie σε μια ταινία που ανάγκασε για πρώτη και ίσως μοναδική φορά τους Times της Νέας Υόρκης να αλλάξουν την (κακή) κριτική τους! Και η απάντηση του ίδιου, κατά λέξη, πάνω στο θέμα είναι πως δεν ξέρει αν ήταν μια καλή ταινία, αλλά σίγουρα μετά από αυτήν γ%$# περισσότερο! Χαίρε Alex Jodorowsky!
Το καλύτερο είναι πως αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος την ταινίας στο ψυχογράφημα της γυναίκας, με τρόπο που πέτυχε μόνο ο Luis Bunuel στο "Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου". Μια ανάλυση με συμβολισμούς πολύ χρήσιμη για τους άντρες, αλλά κυρίως για τις γυναίκες. Αν οι άντρες δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τις γυναίκες, είναι γιατί οι γυναίκες δυσκολεύονται να καταλάβουν τον εαυτό τους...
El topo, ο τυφλοπόντικας δηλαδή, είναι ένα ζώο που σκάβει το χώμα με σκοπό να δει τον ήλιο, αλλά όταν τα καταφέρει τυφλώνεται, λέει το σλόγκαν της ταινίας. Το ίδιο έπαθα κι εγώ, είμαι τυφλά ερωτευμένος με το el topo και δεν έχω μάτια για άλλη ταινία!
Δεν ξέρω αν ήταν μια καλή ταινία, αλλά σίγουρα μετά από αυτήν δυσκολεύομαι να δω άλλη ταινία για λίγο καιρό...
