1. Με χαρά πληκτρολογώ τη διεύθυνση του αγαπημένου μου blog...
Αυτό μ' αρέσει φίλοι μου. Ο απλός ανώνυμος blogger που χωρίς τη συμμετοχή του, αυτό το blog δε θα μπορούσε να προωθήσει το διάλογο, αλλά μάλλον θα παραμιλούσε μοναχό του. Από τακτ και διακριτικότητα και μόνο, άνθρωποι που δεν θέλουν να βγουν και να φωνάξουν το όνομά τους, άνθρωποι που διαπρέπουν στα γράμματα, τις τέχνες και τις επιστήμες, μου κάνουν την τιμή να καταθέτουν τη βαρύνουσα άποψή τους και να θέτουν καινούριους προβληματισμούς.
ΠΟΙΟΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ???????
ΒΑΖΕΤΕ ΟΝΟΜΑΤΑ
ΣΑΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑ
«Καλησπέρα Λέιντις αντ Τζέντλεμαν, ντεντικέιτιντ σε όσους δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στο παραπάνω αρκτικόλεξο, Πάμε!»
Ποιος δεν χρειάστηκε φίλοι μου να ταξιδέψει με το σύγχρονο αυτό μέσο μαζικής ψυχαγωγίας, που λειτουργεί και ως πολυσινεμά και μπουζούκια; Ποιος δεν έφτασε στον προορισμό του νωρίτερα, μα δεν ήθελε να κατέβει (από την κινούμενη πίστα) πριν τελειώσει το πρόγραμμα; Ποιος δεν κράτησε το κατούρημά του για να μην διακόψει το πρώτο όνομα; Ποιος δεν έκανε κέφι και δεν πέταξε τα ακουστικά του, όταν ο οργανισμός υπεραστικών λεωφορείων προσέλαβε, εν μία νυκτί, τους απολυμένους DJ, μετά το τέλος εποχής του χρυσού ελληνάδικου;
…Μια ανάλυση της ψυχολογίας του οδηγού υπεραστικών λεωφορείων σε τρία κεφάλαια και έναν επίλογο…
Κεφάλαιο 1ο: Όταν η κασσέτα νίκησε το iPod
Εσύ ταξιδεύεις και νομίζεις ότι το mp3 σου μπορεί να νικηθεί μόνο όταν η Ντούρασελ σταματήσει, ενώ εσύ συνεχίζεις. Το άτοπο της υπόθεσής σου δεν αργεί να αποκαλυφθεί…Μετά τα πρώτα δύο τρία αναγνωριστικά χιλιόμετρα, ο οδηγός σκάει το παραμύθι: BOUGAS LIVE στη διαπασών είναι το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί. Διαφορετικά θα εντρυφήσεις στα άδυτα της μετά Στράτου κουλτούρας της ελληνικής νύχτας. Ο οδηγός που έκανε τα χαρτιά του για λέκτορας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών με διδακτορικό πάνω στην παρακμή της σύγχρονης ελληνικής λαϊκής μουσικής, κάνει πια τις διαλέξεις του με αμοιβή που περιλαμβάνεται στην τιμή του εισητηρίου.
(ή πώς να καταλάβετε ένα ακαταλαβίστικο μπλογκ!)
Γνωρίζουν οι μαθητές άραγε την προέλευση της λέξης κατάληψη; Ξέρουν να τη γράφουν σωστά; Θα μάθουν ποτέ με κλειστά τα σχολεία; Με ανοιχτά; Υπάρχει περίπτωση να πιστεύουν πως προέρχεται από τη λέξη εγκατάλειψη; Πώς αλλιώς εξηγείται η απουσία των μαθητών από τα λύκεια, γυμνάσια και δημοτικά (!!!) που κυματίζουν οι παντιέρες της κατάληψης; Γιατί δεν παίρνουν τις σημαίες στις καφετέριες, όπου τελείται η πραγματική κατάληψη;
Είναι η αναρχία, εκτός των άλλων κανόνων, και κατά της ορθογραφίας; Πολλοί λόγιοι θα βρεθούν να το υποστηρίξουν. Ο λόγος (και η γραφή) έχουν κανόνες που μας περιορίζουν, μας δυσκολεύουν και, συχνά, μας εκνευρίζουν. Οι περισσότεροι, όμως, θα υποστηρίξουν πως ο λόγος είναι το μέσο για να εκφραστούμε. Ίσως να είναι και η έκφραση η ίδια. Και πως αν καταργούσαμε τους κανόνες, οι καθημερινές «μεταλλάξεις» της ορθογραφίας θα τον αλλοίωναν τόσο, μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, που σύντομα δε θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε και να εκφραστούμε καν. Αλλά το ίδιο δεν κάνουν τάχα και όλοι οι θεσμοί σε μια κοινωνία; Η αστυνομία δεν είναι ένας κανόνας ορθογραφίας; Οι αναρχικοί διεκδικούν μαχόμενοι την κατάργησή τους, σαν να είναι ψιλές και δασείες.
Οι μαθητές που έκλεισαν τα σχολεία για τόσες μέρες αναρωτιέμαι είναι αναρχικοί; Μακάρι να ήταν. Πολύ φοβάμαι πως τα μόνα κίνητρα που έχουν, είναι να χάσουν μάθημα, φυσικά, αλλά και, το διόλου ευκαταφρόνητο κίνητρο, να εντυπωσιάσουν κάποια συμμαθήτριά τους. Δεν διακρίνω παρά ψήγματα ιδεολογίας, ένα συνονθύλευμα σκέψεων, όπως ακριβώς και οι εκθέσεις της πλειοψηφίας αυτών. Και, στην τελική, αυτό δεν είναι μειονέκτημα, ούτε πρέπει να ανησυχεί κανέναν. Πώς θα μπορούσαν οι έφηβοι που το σώμα τους μεταμορφώνεται, να έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένες ιδέες και αντιλήψεις; Το αντίθετο φαινόμενο είναι αυτό που θα πρέπει να μας προβληματίζει. Πώς κάποιοι μαθητές εμφανίζονται να έχουν τεκμηριωμένη άποψη για άρθρα του συντάγματος; Ποιος τους επιβάλλει αυτές τις απόψεις και παίζει με την εφηβεία τους; Ποιος τους μαθαίνει να είναι αυταρχικοί, ολοκληρωτικοί, αδιάλλακτοι; Αυτά δεν είναι γνωρίσματα της εφηβείας, που κυριαρχεί το ψάξιμο και η αναζήτηση, πρώτα και κύρια του εαυτού και του σώματος, και κατά δεύτερο λόγο, των γύρω.
Πρέπει όμως να κατασταλεί η επαναστατικότητα και αμφισβήτηση των νέων, με την αιτιολογία ότι είναι, ίσως εν μέρει, υποκινούμενη; Σε καμία περίπτωση. Αν ευνουχίσουμε τώρα την επαναστατικότητα και την αμφισβήτησή τους, τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς στο αύριο; Στους ευνούχους δεν ξαναφυτρώνει και τη γενιά των πεντακοσίων ευρώ θα διαδεχτεί η γενιά των δούλων, αφού εργοδότης σημαίνει δίνω εργασία, αλλά πουθενά δε γράφει πως πληρώνω κιόλας, και όσα δεν είναι αυτονόητα σ’ αυτή τη ζωή πρέπει να διεκδικούνται.
