Δυστυχώς, ο Αλέξης χάθηκε

Από τη μία μεριά, μου αρέσει πολύ που βλέπω ότι ο απλός κόσμος αντιδρά και υπάρχει κινητοποίηση, αντί να μένει αποστασιοποιημένος και αμέτοχος. Από την άλλη, δεν αντέχω να βλέπω αυτούς που εκμεταλλεύονται το τραγικό γεγονός για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους (τα τελευταία μπορεί να τα ακούσετε και με τη λέξη ιδέες) και να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη.

Και στη μέση ένας άδικος θάνατος...

Ευτυχώς, οι συνάνθρωποι του Αλέξανδρου έχουν ακόμα την ικανότητα να διαμαρτύρονται, να απαιτούν να αποδωθεί δικαιοσύνη και-εξίσου σημαντικό- ελπίζω να αποδειχθεί στο μέλλον και πως δεν ξεχνούν.

Δυστυχώς, υπάρχουν και οι άλλοι που δεκάρα δε δίνουν για κανέναν και κάνουν πολιτική χωρίς ίχνος ευαισθησίας. Και αυτοί είναι που ακούγονται περισσότερο αυτές τις μέρες. Δυστυχώς, μέσα στο φορτισμένο κλίμα είναι δύσκολο να τους διακρίνουμε, όταν αυτοί σπεύδουν να μπουν μπροστάρηδες και να κατευθύνουν την οργή μας. Δυστυχώς, νιώθω πως η χρόνια αγανάκτησή μου για την κακή λειτουργία της αστυνομίας, για την λειτουργία του κράτους ως προστάτη των πλουσίων και, ακόμα, για την κακή παιδεία, την οικολογική καταστροφή, έχει συγκεντρωθεί μαζί με τη δικιά σας και έχει γίνει όπλο (πιστόλι ή μολότωφ) στα χέρια κάποιων, που για κάποιο λόγο, δικαιούνται να ομιλούν εξ ονόματός μας.
Δυστυχώς, παρουσιάστηκε σαν να φτάσαμε στο σημείο να ζητάμε κατάλυση της δημοκρατίας. Οι ένοχοι να καούν στην πυρά χωρίς δίκη, γενικά όλα να καούν στην πυρά αδιακρίτως και η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση να πέσει.
Δυστυχώς, υπάρχει κίνδυνος η ιστορία να γράψει ότι ζητήσαμε να βγει ο στρατός στις πόλεις και να επαναφέρει την τάξη και την ασφάλεια (ελπίζω ότι είναι τραβηγμένο αυτό το τελευταίο και το γράφω από την ταραχή μου).
Δυστυχώς, μετά από όλα αυτά, όταν θα σβήσουν οι φωτιές, θα ψηφιστούν πάλι εξ ονόματος μας αντιτρομοκρατικά νομοσχέδια και θα δούμε κάμερες να μας παρακολουθούν για το καλό μας, ώστε να μην ξανακαούν οι πόλεις μας και οι -λιγοστές ως επί το πλείστον- περιουσίες μας.

Όχι, δεν είναι αυτά που θέλουμε να πετύχουμε με την οργή μας κύριοι πολιτικάντηδες, αριστεροί, δεξιοί, βόριοι και νότιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι, πιστεύω, ζητάμε αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Ζητάμε να αποδωθεί δικαιοσύνη και να τιμηθεί η μνήμη ενός συμπολίτη μας που χάθηκε. Ζητάμε να μην ξανασυμβεί παρόμοιο τραγικό περιστατικό. Ζητάμε να μην παίρνουν πιστόλια στα χέρια τους άνθρωποι με ολιγόμηνη εκπαίδευση που έχουν χαρακτηριστεί σόφρωνες χάρη σε απαρχαιωμένα ψυχολογικά τεστ. Ζητάμε αστυνομικούς-λειτουργούς, που δε θα έχουν προσληφθεί βιαστικά και μαζικά για ψηφοθηρικούς λόγους και για να μπαλώσουν τις τρύπες του συστήματος.

Νιώθω πως τα γεγονότα έχουν ξεπεράσει τον άδικο θάνατο του Αλέξανδρου, που κάποιοι εύκολα οικιοποιήθηκαν και καπηλεύτηκαν για να πετύχουν τους ιδιοτελείς στόχους τους.

Αύριο, Τρίτη 9 Δεκέμβρη 2008, ας αποχαιρετίσουμε αυτό το παιδί με το σεβασμό που του αξίζει και ας αφήσουμε το μοναδικό αληθινό πράγμα σ' αυτό τον παραλογισμό που ζούμε, τη βωβή θλίψη μας, να ακουστεί παντού την ώρα της κηδείας του. Και ο θάνατός του να μη σταθεί αφορμή για καταστροφή, αλλά για δημιουργία.